Staan in de spitstrein

NS kondigt aan dat ze de komende tijd even over wat minder materieel beschikt. De Mat’64 gaat er uit, de nieuwe Flirts stromen pas eind 2016 in. Ook komen er halverwege 2016 een aantal oude dubbeldekkers glanzend gerenoveerd uit de werkplaats. Tot die tijd moeten de reizigers maar even met z’n drieën op een tweepersoonsbankje.

Daar hoort een gepast afscheid van de Mat ’64 bij. Dag apenkop, met je muffe luchtje, bekraste ramen en zweterige plastic bekleding. Nooit meer schuddend door Twente of blauwbekkend door Limburg. We gaan de 41 treinstellen missen, en de 5000 zitplaatsen nog iets meer.

Ondertussen is het aantal reizigers gestegen. De OV-studentenkaart werd bijvoorbeeld niet afgeschaft. Sterker nog, mbo’ers mogen er voortaan ook mee op reis. Zakelijke reizigers ruilden hun leasebak in voor een mobiliteitskaart. Al die mensen ontmoeten elkaar elke morgen in dezelfde mudvolle spitstrein.

Daarnaast moeten we ons voorbereiden op materieeluitval door blaadjes op de rails en horrorwinters. Op de dagen waarop een paar centimeter sneeuw het centrale zenuwstelsel van ons ov lam legt, heeft NS blijkbaar geen extra treinen op de stelplaats staan. Laten we hopen op drie maanden regen deze winter.

Gedoe rond materieeltekort, het is een jaarlijks terugkerend ritueel. In 2013 riep staatssecretaris Mansveld al dat ze nooit meer overvolle treinen wilde. Over 2014 kreeg NS een maximale boete, onder andere vanwege de gebrekkige kans op een zitplaats. Over 2015 doe ik nog geen uitspraken, maar het is vast weer druk geweest bij het Meldpunt Volle Treinen.

Voor de duidelijkheid; een keertje staan hoort bij de ochtendspits. Die is druk, zeker rondom de grote steden. Dat willen we allemaal best accepteren. Als je staand in een volle trein langs de files op de snelwegen glijdt, kun je jezelf gelukkig prijzen. Die automobilisten zitten weliswaar, maar ze staan ook. Stil.

Maar als staan het structureel wordt, omdat je de pech hebt dat het station waar jij instapt niet het vertrekstation van de trein is, is dat misschien een goede reden om weer in de file aan te sluiten. Gewoon, om eindelijk eens te kunnen zitten. Elke ochtend staan betekent niet rustig wakker kunnen worden met een potje Wordfeud, elke ochtend je geblesseerde enkel voelen en elke ochtend proberen om je medereizigers niet te pletten.

Ik stap maandag weer gewoon in mijn spitstrein. Waarschijnlijk heb ik nog net een zitplaats, de reizigers die een station na mij instappen zeker niet. De komende maanden zetten we onze tanden weer op elkaar. Of we laten ons wegjagen, de auto in. Op het perron peil ik stiekem wie van mijn mede-forenzen het deze winter gaat opgeven. Als jij je treinabonnement gefrustreerd door de papierversnipperaar duwt, mag ik dan jouw zitplaats?

Laat een reactie achter