Jan Dijkgraaf blogt over overstap op ov

Jan Dijkgraaf blogt over overstap op ov

door in rubriek algemeen
Reacties uitgeschakeld voor Jan Dijkgraaf blogt over overstap op ov

Er zijn mensen bij wie je het sneller zou verwachten. Journalist en columnist Jan Dijkgraaf laat na decennia de auto staan om zoveel mogelijk over te stappen op het ov. Een detail: hij woont in Eesterga, niet bepaald bekend en al helemaal niet om de goede ov-verbinding met de buitenwereld.

Zijn ervaringen, met anderhalve week en vier reisdagen per ov nog vrij vers, houdt hij bij in een blog. De grote vraag: wat bezielt iemand om na dertig jaar auto om vanuit Eesterga voortaan te kiezen voor het ov? Jan Dijkgraaf heeft er meerdere redenen op na. De meest simpele: “Ik was gewoon automoe.”

Ook schrok hij van de tijd en het geld die hij uiteindelijk kwijt was met autorijden. Dijkgraaf: “Ik moet veel naar de Randstad. Toen ik een paar jaar geleden een boekje schreef over tijdsmanagement, rekende ik uit hoe veel tijd ik eigenlijk in de auto zat: dat was 600 uur per jaar. Dat komt neer op 15 gewone werkweken. En ik was 900 euro per maand aan brandstof kwijt.”

EestergaEesterga, het dorp – of eigenlijk een verzameling boerderijen langs een weg in een oneindig lijkende Friese steppe – waar Dijkgraaf woont, telt 43 zielen en kent een buslijn: lijn 42 tussen Sneek en Lemmer. De bus passeert er twee keer in het uur en laat zich ‘s avonds na acht uur niet meer zien. Dat maakt de uitdaging nog een stukje groter.

“Mijn vrouw en ik hebben al eerder overwogen om naar de Randstad te verhuizen, maar we hebben hier voor gekozen”, zegt Dijkgraaf, “Ik ben een wandelaar, dus ik loop soms naar Lemmer. Dat is een half uurtje heen en een half uurtje terug. Dan heb ik mijn loopje ook weer gehad voor die dag. En toen ik laatst een klus in de avond voor WNL had, rij ik met de auto naar Emmeloord om daar de Interliner te pakken. En binnenkort moet ik naar een klus diep in Drenthe. Dan kom ik niet meer thuis, dus heb ik een b&b in Exloo geboekt. En soms mag ik met anderen meerijden.”

Ondanks deze uitdagingen, is Dijkgraaf tot nu toe louter positief. “Ik ben superpositief en heb niks te zeuren. Best wel vreemd, want zeuren is deels mijn beroep, maar ik heb nog geen minuut vertraging gehad.” Hij zegt er wel relaxed van te worden: “In de trein verlies ik mijn besef van tijd. Ik bel weinig en schrijf veel en dat kan prima in de trein.” Alleen van de kosten schrok hij wel een beetje. Ik heb een eersteklas OV-jaarkaart. Na 30 jaar leren stoelen wil je toch acclimatiseren. Maar die kaart kost 7188 euro per jaar, oftewel zo’n 600 euro per maand. Dat is wel erg veel geld. Er zijn mensen die dat kwijt zijn aan huur of hypotheek, dus ik kan me voorstellen dat dat afschrikt.”

Naast een blog wil Dijkgraaf de verhalen graag slijten aan bladen en wil hij er een paar boekjes over schrijven.

Lees ook: Topbestuurders wat onwennig op autodieet

Reageren op dit artikel is niet mogelijk.

Lees ook