Dataprioriteiten

Nederland is uniek in de wereld. Het is een zin die ik de afgelopen weken meerdere keren heb gehoord. Nergens in de wereld zijn ov-data zo open en wordt er op zo’n grote schaal op hoog niveau gebruik van gemaakt. 

Toegegeven, we mogen best een beetje trots zijn. Helemaal als je ziet hoe dwars sommige partijen, met name vervoerders, de afgelopen jaren hebben gelegen. Het kon niet, het mocht niet, was het devies. Privacyregels stonden het vrijgeven van data in de weg, een mooi excuus om niet te veel te willen delen. Anderen zouden er wel eens beter van kunnen worden.

Nu veel data open zijn, zijn die vervoerders opeens blij. De koek wordt groter voor iedereen. je kunt immers zelf ook mooie analyses en producten verzinnen op basis van reizigers- en voertuigdata. Wat dat betreft is het vreemd dat er na twee jaar onderhandelen pas een intentieverklaring op tafel ligt, waardoor het mogelijk wordt om op basis van OV-chipkaartdata eindelijk reisonderzoek te doen, in plaats van ritonderzoek.

Ongevraagd gaat Translink die gegevens niet verstrekken en wat de Autoriteit Persoonsgegevens ervan vindt, moet ook nog maar blijken. Daarbij is een intentieverklaring zo ongeveer het meest vrijblijvende dat je kunt ondertekenen. Je bent nergens aan gehouden en de voorwaarden zijn zo ruim opgesteld dat het wachten is op de eerste vervoerder die de ritdata uit concurrentieoverwegingen toch niet wil delen.

Laat ik niet te cynisch zijn. Er gebeuren mooie dingen, hoe langzaam de molens ook draaien. We hebben enkele voorbeelden uitgelicht in ons themagedeelte Data. Van nieuwe dienstregelingen tot extra service voor de reiziger tot een heus verdrag om Mobility as a Service in goede banen te leiden.

Maar stellen we niet de verkeerde prioriteiten? Die vraag kwam boven toen ik een aantal weken geleden een sprong naar het perron moest wagen, omdat mijn trein te lang bleek. Iets met een gewijzigde samenstelling en een te kort perron.

Wat blijkt: een keer per dag stuurt NS de planning van de treinen op naar ProRail. Wijzigt een trein, dan moet dat worden doorgegeven. Per telefoon. En dat proces blijkt dus niet altijd waterdicht. Terwijl een geoefende reiziger op de planner kan zien dat een trein niet past, tasten de railverkeersleiders in het duister. Dat heeft wat mij betreft topprioriteit.

Laat een reactie achter